De adem van het ijs. Vanuit mijn wervelende hoogte ben ik getuige van een verschuiving. Gekraak. Ijskristallen verliezen hun grip. Bevrijding. Als ik naar beneden kijk, zie ik de onzichtbare polsslag van de aarde. Een traag ritme. De belofte van een nieuwe zon. De sneeuw op het dak zingt een geluidloze zang. De droom van lente na het noorderlicht. Het fluisterend ontwaken van de lente, fris en groen, vormt de doorgang.
